BİR GÜNDE BİR HAYATIN ÖZETİ


09/08/2014

Son yirmi dört saat içinde insanlık halinin üç önemli ve temel olayını doğum, evlilik ve ölümü bir arada yaşadım. 

Önce Paris'te yaşayan sevgili yeğenim Volkan'ın bir kızının olduğu haberi sevinçle geldi gece saatlerinde. 

Sabah saatlerinde çok sevgili can dostum, güzel insan Mustafa Ateş'in oğlunun düğününe katılmak üzere coşkuyla hazırlık yaptık yola koyulduk. 

Yoldayken bu kez çok sevdiğim, daima fedakar, vefalı dost, yiğit insan, samimi müslüman Hişam Sadunoğlu kardeşimin İzmir'de vefat ettiği haberini teessürle aldım.

Çok farklı duyguları bu kısacık sürede yaşamak duygu dünyamı çok etkiledi. Hislerimi tam olarak ifade etmem çok zor aslında. Acı, sevinç, gurur, coşku, öyle birbirine girdi ki anlatamam. Fakat ölümün acıtıcı tarafının hepsini bastırdığını mutlaka söylemeliyim.

İşte hayat hep böyledir aslında; fakat bazı zamanlarda birbirinden çok farklı duyguları bu kadar kısa bir süre içinde yaşamak da varmış.
Buna da şükür.

Dünyaya gelen yavrumuza;
Hoş geldin, hayatın sağlık ve mutluluk dolu geçsin, dünya sınavın kolay, yolun ve zihnin açık olsun, ebeveynine de hayırlı bir evlat olması için dua ediyorum.

Taptaze bir aile kuran evlatlarımıza;
Yeni Adem ile Havva olduklarının bilincinde olarak cenneti yüreklerinde taşımalarını ve ebedi mutluluğu birlikte yaşamalarını dilerim.

Dünya denilen bu geçici yurttaki takdir edilen ömür süresini tamamlayıp bizi mütessir bırakıp ebedi aleme giden çok kıymetli kardeşim, candan insan Hişam Sadunoğlu'nu imanına ve güzel ameline şahit olarak Rabbul alemin olan yüce Allah'a emanet ediyorum. O'nun sonsuz rahmet ve mağfiretinin kardeşimin üzerinde olacağına gönülden inanıyorum. Kederli eşine ve sevgili evlatlarına da Allah'tan sabır ve tevekkül vermesini niyaz ediyorum.

Rahman Rahim Allah'ın Adıyla

Asr/Çağ şahid olsun:
Elbet insanoğlu tarifsiz bir kayıptadır;
ancak, Allah'a inanıp güvenenler, erdemli ve sorumlu davrananlar;
yani birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenler bundan müstesnadır.
Asr Suresi(103/1-3)

Bir "mal"a ederinden fazla değer verirsen enflasyon ortaya çıkar. 
Enflasyonun olduğu yerde geçim zor olur. 
Bu durumda "mal"ları elinden çıkarmak elzem olur. 
Yoksa enflasyona ezilirsin.
Akıllı olmak lazım!

02/06/2014

İçimden dışıma

Fedakarlık ve desteklemeyi eylemden söyleme dönüştürenler aynen dönüştürdükleri din gibi özde değil sözde müslümandırlar.

*******


Nasılsa bir gün için dışına çıkacak; kalbindeki niyet, aklındaki fikir.Hepsi kayıtlı senin öz benliğinde,onun anahtarı da yaradanın elinde.

******


Kaçış Yok İçimden dışıma çıkamadım, baktım; her yanı sarmıştı riya. Yalan dünya; başa çıkamadım; herkes akıllı, dosdoğru güya.


**********



Yumsam gözümü zihnim uyanık, kelimeler kalbimden çıkmış. Kendime işittiremedim öz çığlığımı, avare gezerken dert pazarında naçar dermansız.



*********


Sır İçimdeki ben; biliyorum ki sen saklanıyorsun benden, senin amacın beni alıp koparmak benden. Sana sobelenmeden toprak olsun bu beden.



********


Ne vakit kendime gelsem, içimde bir yabancı buluyorum. Kendi kendimi aldatıyorum, Kendime yakalanınca kendimden çok Allah'tan utanıyorum..

Peyami Bayram

14 Mayıs 2014

İstanbul

Önce insanlık kalitemizi artırmalıyız

Önce insanlık kalitemizi artırmalıyız.

Hiç birimiz bir şeyi anlamak için karşımızdakini sonuna kadar dinlemeyiz ki sonunda muhatabımıza bazı noktalarda soru yönelterek konuyu daha anlaşılır hale getirelim. Çoğunlukla anlamak için can kulağıyla dinlemeyi bırakın söz keserek kendi fikrimizi anlatmaya yelteniriz. Ne birbirimizi anlamak için bir gayretimiz vardır ne de kendi görüşümüzü muhataplarımız için nasıl daha anlaşılır hale sokabilirim diye bir çabamız.
İşte olaylar karşısında da böyleyiz biz.
Bir olay olunca bileni, bilmeyeni, ilgilisi, ilgisizi, yetkilisi, yetkisizi herkes konuşmaya başlıyor.
Artık uzun zamandır dinlemiyorum.
Yıllardır dinledim ve sadece dinlediğim kadar vakit kaybettim.
Şimdi "keşke" demek için çok geç, bunu biliyorum.
Başta çocuklarım olmak üzere güzel ülkemin umudu olan gençlere sesleniyorum.
"Yap(a)mayacağınız şeyleri boşuna konuşmayın,
insanlığın ortak birikimi olan tarih, kültür, sanat ve edebiyatı iyi okuyun,
zamanınızı ve zihninizi biriktirdiğinizde size getirisi olan şeylerle meşgul edin,
önce kendinizi geliştirin,
hangi konuda olursa olsun insanlığa faydalı bir ilgi alanınız olsun,
değer katmadığınız bir ortamda değerlenemezsiniz bunu unutmayın,
kendiniz için istediğinizi bir başkasından esirgemeyin,
unutursanız unutulursunuz bunu da unutmayın,
herkesi aldatabilirsiniz fakat kendinizi asla!
Her yerde ve her zaman sizi işiten, gören Allah'ın huzuruna bir gün mutlaka çıkacağınızı da asla aklınızdan çıkarmayın!

Peyami Bayram 

14/05/2014

İstanbul

KAYBEDENLERE VE KAZANMAK İSTEYENLERE

Hiç üzülmeyin hem de ağlamayın kaybettik diye.
Anlamak isterseniz oturun düşünün bir daha etraflıca.
Neden size oy vermiyor bu insanlar?
Niçin başkasını seçiyorlar da sizi seçmiyorlar?

Şimdi bırakın sandıklarda hile iddialarını falan bir kenara.
İşin esasına gelin.

İsterseniz dinleyin,
bak ne diyor o “kısa boylu”,
“göbeğini kaşıyan”,
“bidon kafalı”,
“dağdaki çoban”..

Köylü oldum ekmeğimi yediniz, şehrin caddelerine bile sokmadınız,
horladınız, aşağıladınız..

Cahil bırakıldım, yardım etmediniz, cahilliğimden faydalanıp ezdiniz, sömürdünüz.

Fakir oldum, umutlarımı istismar ettiniz, görmezden geldiniz, kendi zenginliğinizi artırdınız.

Kürt oldum, ırkçılık yaptınız, “kıro” deyip, “kart, kurt” deyip yok saydınız, anamın dilini yasak ettiniz, beni dağa çıkaran emperyalist güçlerin eline bıraktınız.

Müslüman oldum, irtica dediniz, yobaz dediniz, işinize gelince “biz de müslümanız” dediniz. "Allah" demekten korkar oldum zulmünüzden. Kılık, kıyafet yasaları ve yönetmelikleriyle şekillendirmeye çalıştınız beni. Yıllarca hacca gitmeyi bile yasak ettiniz. Dindar olmaktan ve hatta dindar görünmekten çekinir oldum.

“Halkların kardeşliği” dedim, siz “kızıl komünist” dediniz, “vatan haini” yaptınız, yasakladınız, yargıladınız.

Öğrenci oldum, bozuk düzene soru sordum, gidişata itiraz ettim, karşıma polis çıkarttınız, karakol çıkarttınız, hapsin yolunu gösterdiniz.

Kitap okudum, yasakladınız, toplattınız, yaktınız.

Subay/Astsubay oldum, “Allah! Allah” nidalarıyla taaruz eden, ölünce “şehid” olunan bir orduda gizli gizli namaz kıldım. Eşimi başı örtülü diye kendi oturduğum lojmana bile almadınız. Sonra da “disiplinsiz” yaftasıyla yargısız, hukuksuz ordudan attınız.

Asker oldum, beni peygamber ocağı diye bildiğim asker ocağına “ya şehid ol ya da gazi” diye yollayan annemi başörtülü olduğu için nizamiyeden içeri sokmadınız yemin törenimde.

İşçi oldum, kendinizin bir öğünlük masrafı olan asgari ücrete çalıştırdınız. Bunu iyileştirmeyi hiç dert etmediniz. Üstelik sigortasız çalıştırıp, tazminatsız işten attınız.

Memur oldum, sizinle aynı siyasi görüşte olmadığımdan sürgünlere maruz kaldım.

Vatandaş oldum ne zaman bir kamu kurumuna gitsem düzler hep yokuş oldu, memurlar, amirler duvar oldu karşımda.

Mahkemeye düştüm, adaletin olmaması bir yana haklı olsam da dava yıllarca bitmedi.

Hasta oldum hastane hastane dolandım, sıra buluncaya kadar canımın yarısı gitti. Sıra bulup da ilaç yazsa doktor verecek eczane bulamadım.

Kısacası ne insan yerine kondum, ne insanca yaşadım…

Şimdi kalkmış bu halkın verdiği oyları sorguluyorsunuz.
Koyun olmakla suçluyorsunuz.
Bu ülkede yaşamaktan usandığınızdan bahsediyorsunuz.

Bakın size ne diyeceğim.

Gelin siz de bu halkın arasına katılın.
Kaynaşın onlarla.
Sevin onları, sevişin onlarla.
Gülümseyin yüzlerine samimiyetle,
Anlamaya çalışın onları.
Hele biraz da ikramda bulunun, bakın nasıl karşılık verir size.
Korkmayın kendi insanınızdan.
Çekinmeyin halkınızdan.
Girin onların arasına bir Cuma namazı kılın birlikte.
Bir piknik yapın mesela “göbeğini kaşıyan adam”la.
Ekmeğinizi bölüşün bir gün bir fakirle.
Bir yetimin bir ihtiyacını karşılayın.
Bir köylünün sofrasında iftar yapın oruç tutmasanız da.
Yalın ayaklı, burnu sümüklü bir fakir çocuğun gözündeki ışıltıya bakın ve kucaklayın onu sevgiyle.

Yoksa siz yapamaz mısınız bunları?

Öyleyse oturup ağlayın, ağlayın ki belki anlarsınız.
Siz ağlamayı da ayıp sayar ağlamaz mısınız yoksa?

Ağlayamazsanız hiç anlayamazsınız!..

Peyami Bayram
31/03/2014

İstanbul 

Sevginin Işıltısı

Herkes kendine bir yer edinmeye çalışıyor bu alemde. Hiç kimse öteki alemdeki yeri için bu kadar uğraşmıyor. Sanki hiç gitmeyecekmiş gibi!
"Şimdi ve burada" olan ile fazla meşgul oldukça insan sonrasını ve öte tarafını ihmal ediyor daima. Halbuki hayat ölümle bitmez, ölümü son bilmek kendini yok bilmektir aslında. Hem yaşadığını inkar edersin ölümü yok oluş kabul edersen hem de anlamı olmaz yaşarken verdiğin bunca emeğin.
Kim neye inanırsa inansın, isterse taştan, tahtadan putlara tapsın sonunda ölüm var herkes için.
Bütün insanlar ve inançlar da aslında ölümü aşamadıkları veya ölümdeki gizemi çözemediklerindendir bu dünyadaki kargaşanın, savaşın, sömürünün ve yoksulluğun sebebi bence.
Öncelikle ölüm bize acziyetimizi hatırlatır; "ey insan, sen ölümlüsün ve aldığın nefes sayılıdır" der.
Ancak nefis, içgüdü, heves ve arzu bunun üstünü örter ve; "hadi bunu da ye, şunu da iç, onu da yap" der ve insanı önüne katar götürür.
Akıl zaman zaman sorgulasa da yine aklın yoluyla mantık üreterek yola devam eder.
Kalbin devreye girmesi lazım azizim, kalpsizlik bu dünyayı bu hale getiriyor kalpsizlik.
Kalbine sevgi girmeyen insan Adem olmaktan adam olmaya evrilemez.
Gözlerinizden sevginin ışıltısı eksilmesin!

Çocuğu, kendi kendini savunmak zorunda bırakmayınız. Sürekli bu durumda kalan çocuk, haklıyken de haksızken de kendini savunmak için tüm savunma mekanizmalarını çalıştıracaktır.

Çocuğu yargılamayınız. “Aptal, geri zekalı, sersem, serseri” demek yargılamaktır. Bu şekilde yargıladığınız çocuk kendi kendisini öyle olduğuna inandırmaya başlarsa onun aptal olmadığına, geri zekalı olmadığına, işe yaramaz olmadığına inandırmak çok zor olabilir. Ve ilerde onun aptalca işler yapması artık kendisi tarafından olağan karşılanabilir. Daha da kötüsü, kendisinin hakkındaki bu olumsuz yargılara çocuğun kendisi de katılması halinde, kendisini değiştirme iradesini yitirir. 

Çocuğunuzun size olan bağlılık duygularını istismar etmeyiniz. Mesela çocuğunuza emek verdiğiniz bir sırada “Ben şimdi sana böyle emek verip bakıyorum, yarın büyüyüp elin oğluna/kızına varınca beni unutup bir köşeye atarsın, onun anasına ana, babasına baba dersin” türünden bir söylem, çocuğunuzun duygularını sömürmek ve onun karakterinde geleceğe ilişkin onulmaz bir yara açmak demektir. Bu tür sözlerle büyümüş çocuklar, evlendiklerinde eşlerini ya da eşlerinin anne-babalarını kendi ebeveynlerinin rakibi gibi görüp, onlara ilgi duymayı anne-babalarına karşı bir vefasızlık, hatta bir ihanet olarak algılayabilecektir. Bu telkinlerle yetişen biri, eşini sevmeye, ona ilgi duymaya, ona karşı görevlerini yapmaya karşı ömür boyu direnebilir.


Kendine güven duymayan bir çocuk, büyüdüğünde maskeli bir insan olacaktır. Çünkü ona bir şeyi yapması söylenirken “doğru yürü, seni ayıplarlar”, “yaramazlık yapma, amca sana kötü çocuk der”, “elini yüzünü yıka, sonra görenler pis çocuk der” şeklinde hep dışbükey yetiştirilmiştir. Bu, çocuğun kendi kendini gerçekleştirmesinin önündeki en büyük engeldir ve ilerde “yarım insan” olmaya mahkum olacaktır.

Dışa dönük ya da içe kapanık bir birey çocukluğunda dengesiz muamele görmüştür.

Sürekli eleştirilen ve her yaptığına kabahat bulunan çocuk, savunmacı biri olur. O artık her eleştirmeye kalkanı, gücünün yettiği her tür imkanla susturmaya çalışır.

Ailede mutsuz olan çocuk aileden her fırsatta kaçmayı, uzaklaşmayı düşünecektir. Aile onun için bir sığınak değil, kaçılması gereken bir hapishanedir.

Çocuklarınızın hayal kurmasını engellemeyiniz. Bu onların ruh dünyalarını ve akıllarını geliştirir. Ancak, onlara hayalle gerçek arasındaki farkı mutlaka gösterin. Hayatı hayal sanmasının önüne geçin.

Çocuğun hayal gücüne dayanarak söylediklerini bir çok anne-baba “yalan söylüyor” zannederek azarlar ve tepki gösterir. Yalan sözle hayal ürünü olan sözleri birbirinden ayırıp, hayal ürünü olan sözleri başkaları tarafından duyulunca rahatsız olunmayacak bir yöne kanalize ediniz.

Çocuğun hayal dünyasının zenginliğini keşfedemediği için onu “yalan söylüyor” zannederek azarlayanlar, çocuğundaki harika bir yeteneği daha doğmadan yatağında boğuyorlar demektir.

[Mustafa İSLAMOĞLU]