Nice güzellikler vermiş yüce Yaratan,
Şükürsüz sızlanır önemsiz bir yaradan,
Mevlaya dönenin gönlü huzuru bulur;
Dünyanın tüm dertleri çekilir aradan..
Arının bal yaptığı çiçekteki özden,
Bakışı içini ferahlatan gözden,
Nereye baksa Rabbinin izini bulur;
Arayanadır hidayet ilahi sözden..
Duymaz olur artık kulağın kem sözleri,
Hem silinir gözünden haramın izleri,
Hakka yürüyen kalp sonsuz bir şifa bulur;
Sabrın sinesinde biter gül filizleri..
Peyami Bayram
22 Mart 2024
Arnavutköy, İstanbul
Bir müjde..
otobüsler dolusu işçi
caddeler dolusu insan
her yerde ve daima ekranlara bakan
aslında insan her zaman yalnız
yollar gürültülü ama ıssız
yok göklerin mavisini gören,
çiçeklerin kokusunu
ve kuşların sesini duyan yok!
yağmur ıslatmıyor metrodakileri
güneş yakmıyor tenini
alışveriş merkezinlerini tavaf edenlerin..
herkesin inancı farklı
ama hepsi aynı kitaba inanıyor
aynı kalıba giriyor
ve aynı tarafa bakıyor
ekserisi kitabı da tanımıyor oysa
çoğunluk birbirinin benzeridir şehir buysa..
aykırı olan ya meczup ya serseridir
bu manzara da insanın kendi eseridir.
gülüyor, daima eğleniyor
hep beraber çoluk çocuk
fikri olan varsa
ya çok uçuk
ya da temelsizdir
zaten onlara karın tokluğu kafidir
hele varsa kablosuz bağlantı sanal aleme
ne kağıda lüzum var ne de kaleme,
hepsi uçuşa geçer girince mahut inine,
değme o vakit horantanın keyfine..
ne siyaset, ne de sistem
ne şu, ne de bu
kim verirse eline somunu
düşünmez artık sonunu,
karmaşıktır zaten onlar anlamazlar;
dünyada çevrilen oyunu..
bir gün ta uzaktan bir yolcu gelir,
şehrin halkına haberler verir
hakikate uyandıran
hakikaten uyaran
elinde güller
dilinde müjdeler
bakmazlar güllere
merhametli ellere
dinleyenin kimi arkasını döner
kiminde suçlayıcı hakaretler
o yine bıkmadan usanmadan dil döker
şehirdekilerin uykusu çok ağırdır
uyuşmuş zihinlerin kulakları sağırdır
hakikati duymak cesaret ister
uyanmak başka hüner
müjdeci kurtulun demişti esaretten,
kırın şehrin zincirlerini,
ölüm bekliyor hepimizi;
bu çıplak gerçek yakmıyor mu içinizi?
gelin kardeş olalım;
paylaşalım her şeyimizi,
hem kederimizi
hem de sevincimizi,
düşünmez misiniz;
hiçbir şey ve hiç kimse kalmayacak
bu dünyada son saatten sonra
ilk yaratılış gibi yeniden diriliriz
ve kaçınılmaz hesaba çekiliriz
her anımızla Hâkim’in önüne seriliz
özgürleşen ruhlar uçar
cennet bahçelerine
kim de servete ve makama tutkulu
ve nefsine tutuklu
ebedi ateşte dalar
pişmanlıklar içine..
şunu bilin;
ben sadece bir elçiyim
bunun karşılığında
hiç bir ücret de istemem sizden
bunu haber vermek ise tek vazifem.
işte budur hikaye değişmez;
ölçü ve mizan belli
irade kalemiyle biz yazarız defteri
atamız Adem’den beri,
seçmek için gelmişiz dünyaya
hangi kapıdan gireceğiz
ebedî cennet
veya cehennemden içeri..
Peyami Bayram
24 Eylül 2023
Arnavutköy, İstanbul
Sonbahar
Yaza vedadır sonbahar.
Bereketli olsa da hasat,
ve keyifli bağ bozumu
hüzünlüdür hep yaprak dökümü.
Ömürden bir bir eksilirken mevsimler
git gide kısalır günler.
Biliriz ki kış habercisidir;
çıplak ağaçlar,
bir de göçmen kuşlar.
Biz elbet inanıyoruz
ölümden sonra da bir hayat var,
asla son değildir sonbahar!
müsterih olun;
güzün de kışın da
sonu bahar…
Peyami Bayram
18 Eylül 2023
Arnavutköy, İstanbul
Yanaştı dost bildiğine,
zamanın var mı dedi;
garibim derdini anlatacaktı zahir.
Kimin zamanı var ki bu devirde,
zamanı çalan makinalar
en büyük zehir..
Sığamaz asrın insanı hiç bir yere,
Apollo aya gitti, küçüldü yerküre.
yakındakini görmez oldu gözler
ararken uzaklarda bir yar,
şükürden başka her şey var,
ama yine de her yer dar,
beklerken herkesi;
daracık bir mezar..
Bizden önce de
zamanı öldüremedi hiç kimse,
var mı ki alan bu kıssadan bir hisse;
boşa geçen zamanla her an ölüyoruz;
çok meşgulüz, dijital alemde boğuluyoruz,
sözde hiçbir yere yetişemiyoruz
sanal dünyalarda kayboluyoruz;
ve giderek birbirimizden kopuyoruz..
Vahimdir halimiz;
saatleri çoktur modern insanın
varsa konfor alanı..
karşısında görünce muhtaç olanı
olmaz birkaç dakika bile zamanı.
evet, çok meşguldür asrın insanı..
pek kıymetlidir
hiç yüz yüze gelmediği sanal dostu;
eyvah,kurt giymiş yine kuzu postu..
her şeyden azade olur ekrandaki yemle
bomboş dururken karşısındaki iskemle,
çağdaş tutsağın en büyük sevinci
bir kahve yudumlamak çevrimiçi..
Kaybolup giden anı
resim karelerinde tutmak ister
körelmiş, maskeli vicdanı
işitmez en küçük ahı..
içindeki sahte duygudan cılız bir iz;
işte buradayız ve varız biz
sadece görsünler ve duysunlar diye
umarsız paylaşır biteviye..
Herkes bilsin de ne yapsın
senin tabağının o süslü resmini;
sen de ölümlüsün be ademoğlu,
binlerce takipçin bilse de ismini
Düşünmez misin;
neler olacak o son günde
cesedin bitince işi,
cami cemaatindendir
namazında saf tutacak üç dört kişi,
sonra tabutunu kim taşıyacak?
ve üzerine atılan toprağı
hangi takipçin likelayacak?
Peyami Bayram
13 Eylül 2023
Arnavutköy, İstanbul
