Amerika

Amerika

bir rüya değil

tamamıyla bir gerçek.

kahrolasıca

bir ülke mi?

bence değil..

kolaydır

ham hayaller.

fukara tesellisidir

özenti

ya da

lanet.

ahmak işidir

uzanamadığı nimeti

kötülemek.

sabah namazı

kılmıyor burada

hacı abiler,

fazlaca tesbih de

çekmiyor

hacı ablalar,

bizim namaz vaktimizde

herkes yollarda

erkenden

işinin başında herkes..

sabah sabah

klakson çalan

dolmuş şoförleri de yok,

trafikte 

herkes sakin,

sokak ortasında

ya da

her yerde

öfke yok.

Saygılı,

birbirini dinleyen,

kategorize etmeyen

insanlar gördüm hep

beyaz, siyah ırktan,

ispanyol,

italyan,

arap 

ya da türk..

ne olduğunuz değil

nasıl olduğunuza

ne yaptığınıza

bakıyor

hem insanlar

hem de sistem.

potansiyel suçlu değilsiniz

burada

herşey sizin beyanınıza

ve 

doğru olduğunuz

varsayımına dayanmış.

ABD'nin dünyada 

yaptıkları mı dediniz?

Devletler 

ve 

onların arkasındaki güçler..

Bu,

bambaşka bir konu bence.

Bu tarafından

bakarsak

dünyada

hem şimdi

hem de tarihte

peygamberlerin 

idare ettiği toplumları

hariç tutarsak

masum bir devlet

bulur muyuz

bilmem?

Bence dünyada

asıl sorun

devletlerin ardında

ve devletlerin 

asıl sahibi olan

büyük kapitalistlerdir.

Nitekim devletleri

kendi menfaatlerine 

göre

onlar yönetir

ya da

yönlendirirler.

Şimdi

asıl soru şu:

biz 

neden emrolunduğumuz gibi

dosdoğru olamıyoruz?

gördüğümüzü

niçin doğru okuyamıyoruz?

bildiklerimizi 

niçin uygulamıyoruz?

yaptıklarımızdan

niçin ders almıyoruz?

dahası

birbirimizin kanını dökmekten

niçin vaz geçmiyoruz?

yüz yıl öncesinde

rahmetli Mehmet Akif

gezmiş Berlin'i,

Japonya'yı

ve aktarmış gördüklerini

hem de çok veciz.

Ne yaptık

biz koca bir yüzyılda?

Türkler, araplar,

acemler, kürtler,

ermeniler,

kafkaslar,

balkanlar...

bitti mi?

hayır...

Şimdi ne haldeyiz?

Senaryo aynı,

sahne aynı,

oyuncular aynı

veee

oyun devam ediyor.

Öyleyse;

hep birlikte

haykırmaya devam

kahrolsun.....

Peyami Bayram

06/03/2015

440 S La Salle Str., Downtown Chicago, Illinois, ABD

Adem’in Çucukları 1

Adem'in çocukları 1

İblis bizden uzaktı,
biz ona yaklaştık.
kardeş kanı dökünce;
daha da yakınlaştık.
acılar çektirdik birbirimize;
kin, nefret, haset, öfke, ve şiddetle..
melekler secde ederdi bize;
kibirle şeytanlaştık..

Tanrı bir şans verir,
isteyene bol gelir..

haz peşinde koşanlar
bir de hızlı olanlar,
güce tapanlarla 

hele de nefsinde put yapanlar
ateşe süratle yol alılar..

sev kardeşini,
düşman bilme eşini,
mal biriktirme,
bir de düşme nefsin peşine,
çalış rızkın için,
paylaştır fazlasını
konu komşuna..

cennet mi istedin
al işte sana!

helal lokma yediğin içtiğin,
gülüp eğlendiğin evin..
bir de şükran dolu
gülen gözlerindedir etrafındakilerin..

Peyami Bayram
24/02/2015

Nasıl yaşarsak öyle ölürüz, hangi iş üzere ölürsek öylece diriltiliriz!

Şöyle bir düşünsek;

Hayatta en çok neler ile meşgul oluruz?
Eşimiz, dostumuz, konu-komşu veya akrabamızla bir araya gelince ne konuşuruz.?
Kafamızda hangi işler, planlar, projeler var?
Kimleri dost ve arkadaş ediniriz?
Kimlerle daha yakın olmak için çaba sarf ederiz?
Çocuklarımızı nasıl yetiştiririz,onları ileride ne olarak görmek ister ve onlara ne bırakmak isteriz?
Yarınlarımız için ne planlarımız var?
Kimleri severiz, kimlerden nefret ederiz?
Nerede ve nasıl yaşamak isteriz?
Paramızı nereden ve nasıl kazanırız, nerelere ve ne için harcarız?
Başımız sıkıştığında kime ve/veya neye müracaat ederiz?
Darda kalınca kimden yardım ister, kimden medet umarız?

Aslında bizim ne idüğümüzün özeti bu soruların samimi cevaplarında gizlidir.

Haydi soralım kendimize ve içtenlikle vereceğimiz cevaplarla bakalım kendi kendimize neymişiz, nasılmışız?

Hayatın her anında nasıl bir duruşumuz ve davranışımız olacağını içimizdeki duygu, düşünce ve tecrübeler yönetir. Öyle ki bu bazen kendi kendimize yaptığımız sorgulamalarda bile bazı davranışları kendimize yakıştıramaz, "bunu nasıl yapmışım?" veya "bunu ben mi yaptım?" türünden şaşkınlıklar yaşarız.
Bu hal çoğu insanın başına gelir ve bazıları daha da sık yaşar bunu.
Hele de dışarıdan bakanlar o davranışı veya sözü size hiç yakıştıramaz veya sizden sadır olduğuna ihtimal veremez.
Böylesi durumlarda karşınızdakiler sizi tanıdıklarının dışında bir söz ya da eylem içinde tasavvur etmedikleri için bir şaşkınlık ve hayal kırıklığı yaşar ve bu halin izahını meşru ve mantıklı bir şekilde içselleştiremediklerinde ise size nefret ve belki de çatışma olarak döner.

Şimdi insan bu duruma nasıl gelir biraz da buna bakalım.

Yukarıda değindiğimiz gibi duruş ve davranışları etkileyen üç unsur vardır; duygu, düşünce, tecrübe.
Bunları tek tek ele alacak olursak;
Duygu insan için psikofizyolojik bir değişimdir. Yani içsel ve çevresel etkilerin dışavurumudur. 
Düşünce insanın herhangi bir konuda bilgi, bilinç, idea, sezgi ve imgelem süzgeci ile akletmesidir.
Tecrübe ise yukarıda düşüncenin tanımında geçen bilginin bizzat yaşayarak idrak edilenidir.
Bunları şöyle toparlayacak olursak duygu bizim ruh yani psikolojik yanımızla, düşünce akıl tarafımızla ilgili soyut kavramlar iken tecrübe tamamen hayatımızdaki somut verilerdir. Ne var ki bu üç unsurun hangisini ne zaman davranışlarımızda birincil etken olarak kullanacağımızı yine kendi irademizle belirleriz. Burada yeni bir kavram daha çıktı karşımıza: irade. İrade insan için çok önemli ve can alıcı bir kavramdır. Zira insanın diğer canlılardan belki de en önemli farkı irade sahibi olmasıdır. İradeyi de kısaca tanımlarsak; bir şeyin yapılmasına ya da yapılmamasına muktedir olan hayat sahibinin bu ikisinden birini kendi isteğiyle seçmesidir. Bir aracın direksiyonundaki sürücü duygu, düşünce ve tecrübe ile aracı sürerken her an iradesi ile farklı bir karar vererek aracın direksiyon, fren, gaz gibi organlarını kullanmak suretiyle aracın istikametini ve menzilini belirler.

Bu bağlamda bizim insan olarak kendi içimizle dışımızı bir dengede tutmamız bizi erdemli, asil ve sahici bir kişilik haline getirir. Aslında bu durum ruh ve beden sağlığımız açısından da son derece önemlidir. Yani bu dengeli yaşam kendimizi psikolojik ve bedensel açıdan daha iyi hissetmemizi de sağlar.

Yukarıda bahsettiğimiz iradeyi kullanarak her an karar verme sürecinde olan kişinin karar verme süreci ve argümanlarının asıl muharriki ise kişinin inancından başka bir şey değildir.

Kısacası temelinde inanç olmayan hiç bir duruş ve davranış olamaz.

Burada inancın içeriği kişiye, aileye, topluma, tarihe, kültüre, eğitime göre farklılıklar gösterir. Nitekim aynı inancı paylaştığını söyleyen insanlardan kimisi insanlığa büyük hizmetler ve eserler verirken bir başkası en büyük yıkımı yapabilir, zarar üstüne zarar verebilir.

Bu iki zıt sonucun çıkması aslında o kişilerin inandıklarını iddia ettikleri şeyler konusunda hemfikir olmadıklarını gösterir.

Bu durumda aklı başında olan(akıl baliğ) her insanın oturup düşünmesi ve ona göre neye, niçin ve nasıl inandığı konusunda kendine çeki düzen vermesi gerekmez mi?

Bakınız yarattığı kulunu en iyi bilen ve ona şahdamarından daha yakın olan yüceler yücesi Allah inandığını iddia edenlere nasıl sesleniyor;

"Ey iman edenler! Allah'a, Peygamberine, Peygamberine indirdiği kitaba ve daha önce indirdiği kitaplara iman edin. Kim Allah'ı, meleklerini, kitaplarını, peygamberlerini ve kıyamet gününü inkâr ederse, pek derin bir sapıklığa düşmüş olur." (Nisa Suresi 136. Ayet)

Adeta kendinizi kandırmadan kimseyi kandıramazsınız der gibi insanın iç dünyasına göndermede bulunarak insanları inandıklarında samimi ve dürüst olmaya çağırıyor.

Başkalarının inançları ve yaşam tarzlarını çok konuşuruz da acaba her birimiz kendi kendimizi bu samimiyet aynasının önüne koymaya hazır mıyız?

20 Şubat 2015

ağlamalıyım

ağlamalıyım

içim dolu,
ağlamalıyım,

hem de 
içimden geldiği gibi;

hıçkıra hıçkıra 
ağlamalıyım,

tıpkı çocukken 
annemin dizine yatıp 
ağladığım gibi..

gözünden 
bir damla yaş akmayan;

duygusuz..

aklından 
kalbine yol olmayan;

akılsız..

nefsinin 
oyunlarına doymayan;

zevk düşkünü..

terk edip hepsini,

billur gibi 
akan yaşlarında 

gözlerimin

temizlenmeliyim.

ağladıkça anlıyor,

anladıkça ağlıyor,

nisyandan kurtuluyor;

insan oluyor insan

inan..

göklerin 
kapısı açılıyor,

ve ellerim 

bir öksüze uzanıyor;

gözyaşlarını siliyor

o gülüyor,

kuşlar gülüyor,

çiçekler gülüyor,

güneş gülüyor,

bahar geliyor
içimize,
neşe, 
şenlik; 
cennet oluyor 
her yer
inan..

Peyami Bayram
10/02/2015
İstanbul

Mucize, akıl ve aksiyon

Mucize, akıl ve aksiyon

Mucize; aciz bırakan demektir. Yani insanın bir olay ya da olgu karşısında kendini aciz hissettiği bir duygudur. Güneşin her gün dakik bir şekilde doğması ve batması bir mucizedir mesela. Gökten yağmur yağması, deprem, ineklerin süt vermesi, arıların bal yapması, bir ağacın meyve vermesi, bir dişinin gebe kalması gibi aslında günlük hayatta sürekli müşahade ettiğimiz bir çok şey hem Allah'ın kevni ayetleri olup hem de birer mucizedir. 

Aynı şekilde Allah'ın son elçisi Hz. Muhammed'e vahyettiği sözler yani Kur'an da bir mucizedir. Hem de düşünüp akleden insanlar için en büyük mucizedir. Bu büyük mucizeye ilk muhatap olan sevgili peygamberimiz o mucizenin hayata nasıl aktarılacağını da bizzat yaşayarak talim etmiş ve örnekliğini bütün insanlığa mükemmel bir şekilde göstermiştir. O'nun izini başka yerlerde ve başka şekillerde aramak kibrit çöpünü gözümüze çok yaklaştırıp arkasındaki ormanı görmeye engel olmaya benzer. 

Bu mucize, yani Kur'an ve onun hayata aktarılması alemlerin Rabbi olan Allah'ın bütün ademoğullarına en büyük armağanıdır. Evet, bu aynı zamanda ağır bir yük, meşakkatli bir görev ve nefse çok zor gelen bir yol/yolculuktur. Sonunda ölüm olan bu hayatta ahirete iman eden bir mü'min için de aynı zamanda hazine değerinde bir mirastır bu kitap. İşte esas mucize ve bu mucizeye muhatap olan biz insanlara Allah bunun gibi mucizelere bakıp sadece şaşkınlık ve hayranlıkla izlemeyi ve onlara övgüler yağdırmayı değil bizzat hayatımıza aktarmamızı istiyor. 

Allah adaleti ve hikmeti ve dahi rahmeti gereği peygamberimizin(O'na selam olsun) o mükemmel örnekliğini bütün kullarına bir nimet ve fırsat olarak vermiştir. Allah'ın yasasında(sünnettullah) bir değişiklik olmaz ayetine mutabık olarak bu mucizeyi her kul hayatında yaşayabilir ve yaşatabilir. Bunu ne derece başardığının bir önemi de yok aslında Allah katında. 

Rabbulalemin kişinin niyetine ve üzerinde fiilen bulunduğu istikamete bakarak merhametiyle onu ebedi cennetine konuk edeceğini bize bildiriyor. İşte bu meyanda yüce peygamberimiz Hz. Muhammed'in mucize olarak bize bıraktığı bu mirası kim inkar eder veya görmezden gelirse sonu hüsran olacaktır. İnsanlığın ve aslında kendi ebedi kurtuluşumuz için Allah'ın bize verdiği bu mucizeyi hayatımızda canlandırmak yine Allah'ın izni ve inayetiyle bizim elimizdedir. 

Burada sözü İstiklal şairimiz rahmetli Mehmet Âkif'in dizelerine bırakalım. 

Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak... 
Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak. 
Dünyâda inanmam, hani görsem de gözümle. 
İmânı olan kimse gebermez bu ölümle: 
Ey dipdiri meyyit, 'İki el bir baş içindir.' 
Davransana... Eller de senin, baş da senindir! 
His yok, hareket yok, acı yok... Leş mi kesildin? 
Hayret veriyorsun bana... Sen böyle değildin. 
Kurtulmaya azmin neye bilmem ki süreksiz? 
Kendin mi senin, yoksa ümîdin mi yüreksiz? 
Âtiyi karanlık görüvermekle apıştın? 
Esbâbı elinden atarak ye'se yapıştın! 
Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan 
Tek bir ışık olsun buluver... Kalma yolundan. 
Âlemde ziyâ kalmasa, halk etmelisin, halk! 
Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk! 
Herkes gibi dünyâda henüz hakk-i hayâtın 
Varken, hani herkes gibi azminde sebâtın? 
Ye's öyle bataktır ki; düşersen boğulursun. 
Ümîde sarıl sımsıkı, seyret ne olursun! 
Azmiyle, ümidiyle yaşar hep yaşayanlar; 
Me'yûs olanın rûhunu, vicdânını bağlar 
Lânetleme bir ukde-i hâtır ki: çözülmez... 
En korkulu câni gibi ye'sin yüzü gülmez! 
Mâdâm ki alçaklığı bir, ye's ile şirkin; 
Mâdâm ki ondan daha mel'un daha çirkin 
Bir seyyie yoktur sana; ey unsur- îman, 
Nevmid olarak rahmet-i mev'ûd-u Hudâ'dan, 
Hüsrâna rıza verme... Çalış... Azmi bırakma; 
Kendin yanacaksan bile, evlâdını yakma! 

Evler tünek olmuş, ötüyor bir sürü baykuş... 
Sesler de: 'Vatan tehlikedeymiş... Batıyormuş! ' 
Lâkin, hani, milyonları örten şu yığından, 
Tek kol da yapışsam demiyor bir tarafından! 
Sâhipsiz olan memleketin batması haktır; 
Sen sâhip olursan bu vatan batmayacaktır. 
Feryâdı bırak, kendine gel, çünkü zaman dar... 
Uğraş ki: telâfi edecek bunca zarar var. 
Feryâd ile kurtulması me'mûl ise haykır! 
Yok, yok! Hele azmindeki zincirleri bir kır! 
'İş bitti... Sebâtın sonu yoktur! ' deme, yılma. 
Ey millet-i merhûme, sakın ye'se kapılma.

Başarıyı tek başına elde edeceğini sanan ahmaktan, 

kazandığını başkasıyla paylaşmayan cimriden, 

bildiğini yapmayan hainden daha kötüsü yok.

Buradan açıkça ilan ederim. 
Hiç kimseyi dünyada bırakıp gideceğim bir şey için kırmayacağım, üzmeyeceğim. Varsa benden alacağı, şikayeti veya beklentisi olan lütfen hayattayken istesin. İnanan veya inanmayan kimseyle ölümden sonraya bir hesabım kalmasın.