Selamı
herkese verin,
gülümseyin insanlara,
umutlandırın onları,
yüreklendirin pısırıkları,
sevindirin biçareleri,
iyiliği,
güzelliği
herkes için dileyin,
kendinizi de
asla unutmadan,
yarına sağ çıkarsa temiz kalmalı insan !

Peyami Bayram
10/03/2015

Chicago

SORULAR, SORUNLAR VE BİZ

Eminim bazı sorular birçoğumuzun aklını fazlasıyla kurcalamıştır. Hatta o soruların paralelinde veya çok daha farklı sorular da aklımıza gelir ama nedense ya üstünü örter, sormayız ya da o soru öylece bir kenarında durur aklımızın. 

Aslında cevaplan(a)mayan her soru insanın iç dünyasında kara delikler oluşturur ve bu kara delikler zamanla başka soruları veya düşünceleri de içine çeker. Daha kötüsü ise içteki bu durum insanın dışına yani tutum ve davranışlarına da yansır. 

İnsanoğlunun hayatını devam ettirmesi için fiziksel olarak yaşamını sürdürdüğü bir dünya vardır, bir de bu fiziksel yaşamını yöneten ve yönlendiren kendi "iç dünyası" olarak adlandırılan bir alan vardır. Bu insan davranışlarının temel tetikleyicisi olan duygu ve düşüncelerin beslendiği kişiye özel bir durumdur. 

Aslında sorular bu iç alanın genişlemesi, dinginleşmesi ve üretkenleşmesi için birer besin kaynağı gibidirler. Ne var ki bu besin kaynağı için yeni soruların üretilmesi ve çözümlenmesi gereklidir. Şayet yeni sorular üretilmiyorsa hele de üretilmiş olan sorular cevaplan(a)mıyorsa, sorular sorunlara dönüşür ve bu kişinin iç dünyası hasarlar almaya başlar. 

Elbette bu durum kişinin fiziksel yaşamını da olumsuz yönde etkileyecektir. Bu bazen başarısızlık, bazen uyum problemi, bazen psikolojik ya da psikosomatik sorunlar, bazen ahlaki sorunlar, bazen kriminal sorunlar ve bazen de narkotik sorunlara sebep olacaktır. Ve maalesef bazı durumlarda sorunlu kişinin intiharıyla sonuçlanan çok dramatik finaller de karşımıza çıkmaktadır hayatta.

Öncelikle bireysel olarak ruh ve beden sağlığınızı düşünüyorsanız;

1.     Soru sormaktan korkmayın,

2.     Sorularınınızın cevaplarını bulmak için hiçbir şeyden çekinmeden cesaretle üzerlerine gidin,

3.     Cevapsız soru kalmayıncaya kadar bütün imkanlarınızla araştırın, soruşturun.

Böyle davranırsanız hem iç dünyanız rahatlar, hem de fiziksel yaşantınızdaki performansınız, başarınız ve üretkenliğiniz artarken mutluluğunuz da artacaktır. Bunu etrafınıza da yaymaya çalışın ki bütün insanlık için barış içinde sağlıklı ve mutlu yaşanılan müreffeh bir topluma doğru katkınız olsun.

Peyami Bayram

09/03/2015

Chicago, ABD

Vaktini biriktiremiyorsan yapacaklarını ne diye biriktirirsin?

**

Nakit kaybeden yarın bulabilir, vakit kaybeden yarını bulamayabilir!

**

Soru sormak aklı olanın işidir,
Hesap sormak haklı olanın işidir.

**

Evvela kendine karşı samimi ve dürüst olmalı insan.

Eşe dosta hoş görünme çabası ölü yüzü pudralamaya benzer.

**

İzzet ve şerefini ikbal ve imajına ezdirmeyen insan erdemli kişidir.

Peyami Bayram
08/03/2015
Chicago

Amerika

Amerika

bir rüya değil

tamamıyla bir gerçek.

kahrolasıca

bir ülke mi?

bence değil..

kolaydır

ham hayaller.

fukara tesellisidir

özenti

ya da

lanet.

ahmak işidir

uzanamadığı nimeti

kötülemek.

sabah namazı

kılmıyor burada

hacı abiler,

fazlaca tesbih de

çekmiyor

hacı ablalar,

bizim namaz vaktimizde

herkes yollarda

erkenden

işinin başında herkes..

sabah sabah

klakson çalan

dolmuş şoförleri de yok,

trafikte 

herkes sakin,

sokak ortasında

ya da

her yerde

öfke yok.

Saygılı,

birbirini dinleyen,

kategorize etmeyen

insanlar gördüm hep

beyaz, siyah ırktan,

ispanyol,

italyan,

arap 

ya da türk..

ne olduğunuz değil

nasıl olduğunuza

ne yaptığınıza

bakıyor

hem insanlar

hem de sistem.

potansiyel suçlu değilsiniz

burada

herşey sizin beyanınıza

ve 

doğru olduğunuz

varsayımına dayanmış.

ABD'nin dünyada 

yaptıkları mı dediniz?

Devletler 

ve 

onların arkasındaki güçler..

Bu,

bambaşka bir konu bence.

Bu tarafından

bakarsak

dünyada

hem şimdi

hem de tarihte

peygamberlerin 

idare ettiği toplumları

hariç tutarsak

masum bir devlet

bulur muyuz

bilmem?

Bence dünyada

asıl sorun

devletlerin ardında

ve devletlerin 

asıl sahibi olan

büyük kapitalistlerdir.

Nitekim devletleri

kendi menfaatlerine 

göre

onlar yönetir

ya da

yönlendirirler.

Şimdi

asıl soru şu:

biz 

neden emrolunduğumuz gibi

dosdoğru olamıyoruz?

gördüğümüzü

niçin doğru okuyamıyoruz?

bildiklerimizi 

niçin uygulamıyoruz?

yaptıklarımızdan

niçin ders almıyoruz?

dahası

birbirimizin kanını dökmekten

niçin vaz geçmiyoruz?

yüz yıl öncesinde

rahmetli Mehmet Akif

gezmiş Berlin'i,

Japonya'yı

ve aktarmış gördüklerini

hem de çok veciz.

Ne yaptık

biz koca bir yüzyılda?

Türkler, araplar,

acemler, kürtler,

ermeniler,

kafkaslar,

balkanlar...

bitti mi?

hayır...

Şimdi ne haldeyiz?

Senaryo aynı,

sahne aynı,

oyuncular aynı

veee

oyun devam ediyor.

Öyleyse;

hep birlikte

haykırmaya devam

kahrolsun.....

Peyami Bayram

06/03/2015

440 S La Salle Str., Downtown Chicago, Illinois, ABD

Adem’in Çucukları 1

Adem'in çocukları 1

İblis bizden uzaktı,
biz ona yaklaştık.
kardeş kanı dökünce;
daha da yakınlaştık.
acılar çektirdik birbirimize;
kin, nefret, haset, öfke, ve şiddetle..
melekler secde ederdi bize;
kibirle şeytanlaştık..

Tanrı bir şans verir,
isteyene bol gelir..

haz peşinde koşanlar
bir de hızlı olanlar,
güce tapanlarla 

hele de nefsinde put yapanlar
ateşe süratle yol alılar..

sev kardeşini,
düşman bilme eşini,
mal biriktirme,
bir de düşme nefsin peşine,
çalış rızkın için,
paylaştır fazlasını
konu komşuna..

cennet mi istedin
al işte sana!

helal lokma yediğin içtiğin,
gülüp eğlendiğin evin..
bir de şükran dolu
gülen gözlerindedir etrafındakilerin..

Peyami Bayram
24/02/2015

Nasıl yaşarsak öyle ölürüz, hangi iş üzere ölürsek öylece diriltiliriz!

Şöyle bir düşünsek;

Hayatta en çok neler ile meşgul oluruz?
Eşimiz, dostumuz, konu-komşu veya akrabamızla bir araya gelince ne konuşuruz.?
Kafamızda hangi işler, planlar, projeler var?
Kimleri dost ve arkadaş ediniriz?
Kimlerle daha yakın olmak için çaba sarf ederiz?
Çocuklarımızı nasıl yetiştiririz,onları ileride ne olarak görmek ister ve onlara ne bırakmak isteriz?
Yarınlarımız için ne planlarımız var?
Kimleri severiz, kimlerden nefret ederiz?
Nerede ve nasıl yaşamak isteriz?
Paramızı nereden ve nasıl kazanırız, nerelere ve ne için harcarız?
Başımız sıkıştığında kime ve/veya neye müracaat ederiz?
Darda kalınca kimden yardım ister, kimden medet umarız?

Aslında bizim ne idüğümüzün özeti bu soruların samimi cevaplarında gizlidir.

Haydi soralım kendimize ve içtenlikle vereceğimiz cevaplarla bakalım kendi kendimize neymişiz, nasılmışız?

Hayatın her anında nasıl bir duruşumuz ve davranışımız olacağını içimizdeki duygu, düşünce ve tecrübeler yönetir. Öyle ki bu bazen kendi kendimize yaptığımız sorgulamalarda bile bazı davranışları kendimize yakıştıramaz, "bunu nasıl yapmışım?" veya "bunu ben mi yaptım?" türünden şaşkınlıklar yaşarız.
Bu hal çoğu insanın başına gelir ve bazıları daha da sık yaşar bunu.
Hele de dışarıdan bakanlar o davranışı veya sözü size hiç yakıştıramaz veya sizden sadır olduğuna ihtimal veremez.
Böylesi durumlarda karşınızdakiler sizi tanıdıklarının dışında bir söz ya da eylem içinde tasavvur etmedikleri için bir şaşkınlık ve hayal kırıklığı yaşar ve bu halin izahını meşru ve mantıklı bir şekilde içselleştiremediklerinde ise size nefret ve belki de çatışma olarak döner.

Şimdi insan bu duruma nasıl gelir biraz da buna bakalım.

Yukarıda değindiğimiz gibi duruş ve davranışları etkileyen üç unsur vardır; duygu, düşünce, tecrübe.
Bunları tek tek ele alacak olursak;
Duygu insan için psikofizyolojik bir değişimdir. Yani içsel ve çevresel etkilerin dışavurumudur. 
Düşünce insanın herhangi bir konuda bilgi, bilinç, idea, sezgi ve imgelem süzgeci ile akletmesidir.
Tecrübe ise yukarıda düşüncenin tanımında geçen bilginin bizzat yaşayarak idrak edilenidir.
Bunları şöyle toparlayacak olursak duygu bizim ruh yani psikolojik yanımızla, düşünce akıl tarafımızla ilgili soyut kavramlar iken tecrübe tamamen hayatımızdaki somut verilerdir. Ne var ki bu üç unsurun hangisini ne zaman davranışlarımızda birincil etken olarak kullanacağımızı yine kendi irademizle belirleriz. Burada yeni bir kavram daha çıktı karşımıza: irade. İrade insan için çok önemli ve can alıcı bir kavramdır. Zira insanın diğer canlılardan belki de en önemli farkı irade sahibi olmasıdır. İradeyi de kısaca tanımlarsak; bir şeyin yapılmasına ya da yapılmamasına muktedir olan hayat sahibinin bu ikisinden birini kendi isteğiyle seçmesidir. Bir aracın direksiyonundaki sürücü duygu, düşünce ve tecrübe ile aracı sürerken her an iradesi ile farklı bir karar vererek aracın direksiyon, fren, gaz gibi organlarını kullanmak suretiyle aracın istikametini ve menzilini belirler.

Bu bağlamda bizim insan olarak kendi içimizle dışımızı bir dengede tutmamız bizi erdemli, asil ve sahici bir kişilik haline getirir. Aslında bu durum ruh ve beden sağlığımız açısından da son derece önemlidir. Yani bu dengeli yaşam kendimizi psikolojik ve bedensel açıdan daha iyi hissetmemizi de sağlar.

Yukarıda bahsettiğimiz iradeyi kullanarak her an karar verme sürecinde olan kişinin karar verme süreci ve argümanlarının asıl muharriki ise kişinin inancından başka bir şey değildir.

Kısacası temelinde inanç olmayan hiç bir duruş ve davranış olamaz.

Burada inancın içeriği kişiye, aileye, topluma, tarihe, kültüre, eğitime göre farklılıklar gösterir. Nitekim aynı inancı paylaştığını söyleyen insanlardan kimisi insanlığa büyük hizmetler ve eserler verirken bir başkası en büyük yıkımı yapabilir, zarar üstüne zarar verebilir.

Bu iki zıt sonucun çıkması aslında o kişilerin inandıklarını iddia ettikleri şeyler konusunda hemfikir olmadıklarını gösterir.

Bu durumda aklı başında olan(akıl baliğ) her insanın oturup düşünmesi ve ona göre neye, niçin ve nasıl inandığı konusunda kendine çeki düzen vermesi gerekmez mi?

Bakınız yarattığı kulunu en iyi bilen ve ona şahdamarından daha yakın olan yüceler yücesi Allah inandığını iddia edenlere nasıl sesleniyor;

"Ey iman edenler! Allah'a, Peygamberine, Peygamberine indirdiği kitaba ve daha önce indirdiği kitaplara iman edin. Kim Allah'ı, meleklerini, kitaplarını, peygamberlerini ve kıyamet gününü inkâr ederse, pek derin bir sapıklığa düşmüş olur." (Nisa Suresi 136. Ayet)

Adeta kendinizi kandırmadan kimseyi kandıramazsınız der gibi insanın iç dünyasına göndermede bulunarak insanları inandıklarında samimi ve dürüst olmaya çağırıyor.

Başkalarının inançları ve yaşam tarzlarını çok konuşuruz da acaba her birimiz kendi kendimizi bu samimiyet aynasının önüne koymaya hazır mıyız?

20 Şubat 2015

ağlamalıyım

ağlamalıyım

içim dolu,
ağlamalıyım,

hem de 
içimden geldiği gibi;

hıçkıra hıçkıra 
ağlamalıyım,

tıpkı çocukken 
annemin dizine yatıp 
ağladığım gibi..

gözünden 
bir damla yaş akmayan;

duygusuz..

aklından 
kalbine yol olmayan;

akılsız..

nefsinin 
oyunlarına doymayan;

zevk düşkünü..

terk edip hepsini,

billur gibi 
akan yaşlarında 

gözlerimin

temizlenmeliyim.

ağladıkça anlıyor,

anladıkça ağlıyor,

nisyandan kurtuluyor;

insan oluyor insan

inan..

göklerin 
kapısı açılıyor,

ve ellerim 

bir öksüze uzanıyor;

gözyaşlarını siliyor

o gülüyor,

kuşlar gülüyor,

çiçekler gülüyor,

güneş gülüyor,

bahar geliyor
içimize,
neşe, 
şenlik; 
cennet oluyor 
her yer
inan..

Peyami Bayram
10/02/2015
İstanbul